تبليغاتX
سکوت تنهایی


سکوت تنهایی

 

    اگر می دانستم که دیگر صدایت را نخواهم شنید،

 

    به خاطر می سپردم هر چیز را که گفته ای

 

    و در این شبهای تنهایی

 

    یک بار دیگر به آنها فکر می کردم

 

    تا کلماتت را در ذهنم زنده نگه دارم.

 

    تو تنها کسی بودی که همیشه کنارم بودی

 

    و من چه احمقانه،

 

    فکر می کردم که تو را تا ابد خواهم داشت

 

    اما آن روز وقتی آمد،

 

     که من چشمهایم را بسته بودم

 

      و تو گذر کردی بی آنکه ببینمت...

 

 

If I had only known it was our last walk in the rain

I'd keep you out for hours in the storm

I would hold your hand, like a lifeline to my heart

And underneath the thunder we'd be warm

 

If I had only known it was our last walk in the rain

If had only known I'd never hear your voice again

I'd memorize each thing you ever said

And these lonely nights, I could think of them once more

And keep your words alive inside my head

 

If had only known I'd never hear your voice again

You were the treasure in my heart

You were the one who always stood beside me

So unaware, I foolishly believed that you would always be there

But then there came a day when I closed my eyes

And you slipped away...

 

If had only known it was my last night by your side

I'd pray a miracle would stop the down

And make sure you know my love for you goes on and on

If had only known, If had only known

The love I would've shown

If had only known

 

Jana Stanfield

 

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 17:8 توسط زهرا| |

  چشمانم هم،

 

 

 

  در پي بيداري

 

 

 

  به خواب دلتنگيها رفته اند

 

 

 

  انگار؛

 

 

 

  تعبير طولاني خواب من

 

 

 

  پاياني ندارد...

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 6:17  توسط زهرا  |  40 نظر

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 17:6 توسط زهرا| |

 

 

 امروز شنبه

 

  نمي دونم چي بايد بگم

 

  ظهر بعد از كلاس رفتم خونه خواهرم. بارون شديدي مي باريد.

 

  حدود ساعت5 كه برگشتم ديدم آمبولانس دم در خونمونه. در بسته بود ولي يه لنگه از

 

   دمپايي هاي بابام پشت در افتاده بود. جا خوردم و گفتم ايشالا كه چيزي نيست

 

  اومدم در رو باز كنم كه يه پسري صدا زد:  " خانم در رو آروم باز كنيد"

 

  تعجب كردم و در رو باز كردم. باورم نميشد...

 

  بابام توي راهرو دراز كشيده بود و بهش تنفس مصنوعي ميدادن من از جام تكون نخوردم

 

  صحنه هايي رو كه مي ديدم نمي تونستم باور كنم مثل الان

 

  هر چي بهش گفتم بابايي پاشو؛ بلند نمي شد

 

  حالا ديگه همه اومده بودن. اما باباي من كه هنوز هست چرا هيشكي باور نمي كنه...

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم اسفند 1387ساعت 1:27  توسط زهرا  |  57 نظر

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 17:3 توسط زهرا| |

 

 باز امشب،

 

 

 

 درد، تمام قد ايستاده در تاريكي ها

 

 

 

 و تنم،

 

 

 

خميده تر از روزها

 

 

 

 سايه ذهنم را

 

 

 

 به زمين مي سايد

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم دی 1387ساعت 3:11  توسط زهرا  |  98 نظر

 

آسمان آبی!

 

 

 

 دیگر نمی چکد شبنمی از خطی

 

 

 

 از خطاهایی که خاک شده اند

 

 

 

 خون خواهد بارید

 

 

 

 آسمان تازه ابری ست

 

 

 

 نه، خاکستری؛ نه آبی

 

 

 

 آبها هم هوایی شده اند...

 

 

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم دی 1387ساعت 2:15  توسط زهرا  |  31 نظر

 

 

 

ساده مثل تو...

 

 

 

نگاه ساده تو،

 

 

 

نشان از راه دارد

 

 

 

مانند تنگنایی،

 

 

 

 که چسبیده است تنگ زندگی

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم آذر 1387ساعت 2:28  توسط زهرا  |  66 نظر

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 16:45 توسط زهرا| |

 

 

تمام راه های کور را

 

 

 

به اشتیاق نگاهی دویدم...

 

 

 

و تو،

 

 

 

 در هوس کوچه گم شدی...

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم آبان 1387ساعت 7:3  توسط زهرا  |  89 نظر

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 8:28 توسط زهرا|

 

...

 

آخرین لالایی را

 

 

 

  برای دلبرکان خسته می خوانم

 

 

 

 تا صبح را

 

 

 

  زودتر از چشمان نیمه باز شب تماشا کنند...

 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم آبان 1387ساعت 15:0  توسط زهرا  |  69 نظر

 

 

من هنوز برای لمس پروانه ها

 

به پریدن فکر می کنم...

 

+ نوشته شده در  جمعه سوم آبان 1387ساعت 1:25  توسط زهرا  |  93 نظر

 

خاک...

چه ساده می خواندیم تو را

 

 

 

و چه سنگین یادی گذاشتی بر ذهن ما...

 

 

 

می دانم!

 

 

 

آسوده چشم هم گذاشتی

 

 

تا خاک، بروبی از سبک سری هایمان...

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم مهر 1387ساعت 8:0  توسط زهرا  |  141 نظر

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 8:26 توسط زهرا| |

 

تمـــام من

 

اینجا راهی کرده اند

 

 

 

راه های ابدیت را

 

 

 

 

چقدر در صدای بودن می گریزد،

 

 

 

 

هیاهوی سکوت.

 

 

 

 

چقدر می توان شنید

 

 

 

 

سکوت تنهایی را.

 

 

 

 

و « این، تمام من است»

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم مهر 1387ساعت 8:45  توسط زهرا  |  78 نظر

 

 

کودکی

 

حیاط کودکی من،

 

 

 

  دیگر بوی بازی کودکانه نمی دهد

 

 

 

  تاک هم،

 

 

 

  در اندیشه ی

 

 

 

   به دام انداختن

 

 

 

  میله های سرد است...

+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم تیر 1387ساعت 14:54 توسط زهرا | آرشیو نظرات 242 نظر

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 8:20 توسط زهرا| |

 

دو راهی

 درها را کندیم

 

  به هوای عبور ساده،

 

  غافل از دو راهی هایی که

 

  بی در و پیکرند...

 

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387ساعت 14:45 توسط زهرا | آرشیو نظرات 178 نظر


 

کاش...

 

 

 

  کاش می توانستم

 

 

 

  رد پای حرفهایت را

 

 

 

  در نزدیکی گوشم

 

 

 

  پاک کنم...

 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم تیر 1387ساعت 14:7 توسط زهرا | آرشیو نظرات 204 نظر


 

گاه به گاه

 

 

  نگاه می کنم،

 

 

  به شعله شمعی

 

 

  که برای سوختن،

 

 

  خریدار است

 

 

  هر سوی باد را

 

 

  وباد،

 

 

  مسیر رفته را

 

 

  باز هم تکرار می کند...

 

 

+ نوشته شده در شنبه پانزدهم تیر 1387ساعت 20:17 توسط زهرا | آرشیو نظرات 162 نظر


 

پنهانی پیدا

 

 

 دلم از جایی گم است،

 

 

 

 که "شاه راه علی "پیداست.

 

 

 

 او اگر راست،

 

 

 

 من کجاست؟!

 

 

 

 او که دستگیرم بود این من!

 

 

 

 که هنوز،

 

 

 

 خفته از پرده غیب است!...

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم تیر 1387ساعت 3:31 توسط زهرا | آرشیو نظرات 152 نظر


 

تنهــــــــــــــــــــــــــــــــایی

 

کم می آورم گاهی ظرف زمان را،

 

 

 

درمیانه راه اندیشه ام گم است 

 

 

 

هراس از نرسیدن،

 

 

 

باز هم تکرار می کند:

 

 

 

مسافر زمان،

 

 

 

 مقصدت کجاست ؟

 

 

 

کوره راه نزدیک است ،

 

 

 

پیاده می شوی؟!

 

+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر 1387ساعت 20:53 توسط زهرا | آرشیو نظرات 127 نظر

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم مهر 1387ساعت 8:43  توسط زهرا 

 

 

خواب رام

 

 تو مرا،

 


از وحشی شبهایم

 


به بوییدن صبحی رام کشاندی

 


و من،

 


تنها در اندیشه خوابی بودم

 


که تو جای من می دیدی...

 

 

 

 در گوشی

 

حرفهای دلت را

 

 

 

 

 آرام زمزمه کن

 

 

 

 

  تا غریبه ای نداند

 

 

 

 

   که می گفتی

 

 

 

 

  هیچ گاه!

 

 

 

 

  جهنم چشمانت را

 

 

 

 

  به بهشت دستانت

 

 

 

 

  نخواهم فروخت.

 

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت 7:19 توسط زهرا | آرشیو نظرات 97 نظر


 

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 8:15 توسط زهرا| |

نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 8:12 توسط زهرا|


Design By : Night Skin